Tawelwch Ilethol.  Doedd dim i’w glywed ond swn mwmian injan y car yn gyrru i lawr y draffordd.  Meddai Hanna eto,

"Wel! Dewch ‘laen! Rhywbeth yn dechrau efo G!"

Dechreuodd Dad a Mam weiddi rhestr o eiriau yn uchel.

"Glaswellt?"

Ysgwydodd Hanna ei phen.

"Ym... glaw?"

"Naci."

"Gwregys diogelwch?"

"Na."

"Goleuadau traffig?... Gwair?... Gwellt?... Gwyneb?... Gwasgod?... Gewin?...Gwylan?.."

Parhaodd Dad a Mam i restru pob gair oedd yn cychwyn gyda’r lythyren G yn yr iaith Gymraeg, ond heb fawr o lwc. Eisteddai Hanna yn sedd ôl y car, â gwên fodlon, braf ar ei hwyneb. Trodd i edrych at ei brawd iau oedd yn hepian cysgu wrth ei hymyl, a rhoddodd bwniad sydyn iddo yn ei stumog. Deffrodd yntau mewn braw, a syllu’n flin ar Hanna.

"Tyrd, Rhydian. Mae’n rhaid i ti chwarae’r gêm ‘ma!"

"Giggs," oedd ei ateb swta, gan syrthio’n ôl i’w drwmgwsg.

"M-A-A-A.M!!," protestiodd Hanna, a chwyno’n ddi-ben-draw nad oedd Rhydian yn cymryd y gêm o ddifrif.

Naw milltir, a chwarter awr yn ddiweddarach, roedd Rhydian yn dal i gysgu’n sownd, a Dad a Mam mewn penbleth llwyr wrth geisio datrys y gair cudd. O’r diwedd, gwaeddodd Hanna,

"Reit! Neb wedi dyfalu’n gywir? Mi wnai dd’eud yr ateb ta. Y gair oedd ...GAER!!"

Welcome to Chester, meddai’r arwydd ffordd, ond ‘roedd Rhydian ar dân eisiau mynd ‘nôl adref i Fwlch Mawr. Nid trip diddorol i’r sw oedd hwn i fod, ond yn hytrach, trip siopa am esgidiau newydd, yn barod ar gyfer tymor newydd yr ysgol.  I Rhydian Elis, roedd siopa yn uchel iawn ar ei restr o gas bethau, - yn ymladd am le ar y brig gyda nadroedd, brocoli, Mathemateg, a gemau plentynnaidd Hanna.

‘Roedd ei fam yn ddynes anodd iawn iawn ei phlesio, ac yn gweld bai ar bob pâr o ‘sgidiau a welai. "Rhy ddrud," meddai am un ohonynt, "rhy fach am un arall, "rhy goman," am y lleill. Ond roedd Rhydian yn gwybod yn iawn sut rai yr hoffai ef eu cael.  Stopiodd yn stond with basio heibio siop chwaraeon.  Cerddodd yn araf at y ffenest, a safodd yno’n geg-agored, a’i lygaid fel soseri.

'Esgidiau Ryan Giggs,’ meddai wrtho’i hun, wrth weld y pâr du a gwyn, sgleiniog, ffasiynol yn sefyll ar stand arian. Gwenodd wrth feddwl amdano’i hun yn cicio pêl ar gae’r pentref, yn yr esgidiau arbennig hynny.  Lledodd y wen yn fwy wrth feddwl mor genfigennus y buasai ei ffrindiau yn Ysgol Gynradd Llanllechog, a’r genod i gyd wedi mopio’n lân gyda phishyn diweddara’ Cymru...

Yn sydyn, teimlodd ewinedd miniog ei fam yn crafangu yng ngholer ei grys, a’i dynnu’n ôl yn hollol ddi-seremoni oddi wrth y ffenestr.  Llusgodd ei fam ef i mewn i‘r siop esgidiau nesaf yn y ganolfan, a’i orchymyn i eistedd yn llonydd ar sedd gyfagos.  Eisteddodd Rhydian yno’n dawel, a syllu’n ddiflas ar ei fam yn estyn un o’r esgidiau duon mwyaf anniddorol ac anffasiynol, o’r silff.

Yna, heb bw na be, clywodd floedd vn atsain dros y siop "HWRE!!"   Gollyngodd ei fam yr esgid mewn braw, a cherddodd tair o wragedd y siop o nunlle, yn wên o glust i glust.  Daeth y wraig gyntaf at Rhydian, yn cario bocs esgidiau Iliw arian yn ei dwylo; yr ail ferch gyda photel anferth a siampên; a’r drydedd yn gwenu’n wirion wrth gario balwnau lliwgar. Yna, dechreuodd y wraig gyntaf siarad mewn Saesneg smart ofnadwy,

"Llongyfarchiadau mawr! Fel cwsmer rhif 1,000 i’n siop ni, chi yw enillydd ein gwobr abennig. Hwrê-ê-ê!!! A dechreuodd y dair ohonynt ddawnsio a phrancio fel wyn o amgylch Rhydian.

"Hollol boncyrs," oedd ymateb cyntaf Rhydian iddynt, ond buan y newidiodd ei dôn.

"Dyma," meddai Mrs Saesneg Crand, "eich gwobr fawr," ac agorodd gaead y bocs o’i flaen.

Rhythodd Rhydian i mewn i’r bocs, a bu bron iddo lewygu yn y fan ar lle...