Roedd cyffro mawr yn Ysgol Rhydloyw adeg y trip blynyddol a doedd eleni ddim gwahanol. Byth ers i’r bws adael giatiau’r ysgol am wyth y bore, roedd y plant i gyd yn eu hwyliau – pob un yn eu dillad haf, eu gwallt wedi’i gribo’n dwt, a’r bocsys bwyd yn llawn danteithion blasus ar gyfer y picnic. Roedd Miss Jones yr athrawes yn hapus braf hefyd, ac yn falch o gael dianc o’r dosbarth am un diwrnod o leiaf. Dim angen poeni am osod gwersi Mathemateg, dim cur pen wrth drio dysgu’r dosbarth i chwarae recorder, a dim cinio ysgol! Nefolaidd! Ond, yn anffodus i Miss Jones, roedd un peth bach ar ôl i’w phoeni. Un peth bach nad oedd modd dianc rhagddo, hyd yn oed ar ddiwrnod y trip. Jason Vinny Ryan Jones oedd hwnnw – trwbwl, ceg fawr, a swnyn penna’ Dosbarth 3B!

Ochneidiodd Miss Jones yn ddiflas, wrth glywed un o’r gennodd yn cwyno bod Janson yn tynnu tafod ar y traffig oedd yn dilyn y bws ar hyd y ffordd fawr. Ond, pan aeth i gefn y bws i ddweud y drefn wrtho am y degfed tro y bore hwnnw, dyna lle’r oedd Jason – yn eistedd yn dawel yn ei sedd, yn edrych fel angel gyda’r mop o wallt melyn ar dop ei ben, ac yn gwenu’n ddiniwed gan fflachio’i ddannedd gwyngalchog ati.

Doedd pethau fawr gwell ar ôl cyrraedd y sw. Roedd Wena-Jên wedi bod yn beichio crio, ar ôl i Jason wneud hwyl am ei phen a’i galw’n ‘Wena Weiren’ gan fod ganddi weiars sythu dannedd yn ei cheg. Ar ôl i Miss Jones dreulio hanner awr yn ei chysuro, daeth Guto Wyn ati wedyn yn ddagrau i gyd, gan fod Jason wedi dwyn ei frechdanau ham a chaws ac wedi llowcio’r iogwrt mafon ar ei ben. Na, doedd heddiw ddim am fod yn hawdd o gwbl, meddyliodd Miss Jones yn drist.

Roedd gweddill y diwrnod yn y sw yn un antur fawr hefyd. Wrth iddynt gerdded heibio’r blychau gwydr lle’r oedd y nadroedd seimlyd yn byw, fe waeddodd Jason dros y lle i gyd: "Hei! Gwyliwch tu ôl i chi! Mae’r peithon Affricanaidd ugain troedfedd ‘cw newydd ddianc o’i gaets! W-a-a-a-a-a-a!!!" Fe lyncodd hanner y plant y stori, a gadael y lle mewn sterics llwyr, gan adael Jason yn chwerthin yn ei ddyblau.

Os oedd nerfau Miss Jones druan yn rhacs eisoes, roedd gwaeth i ddod. Aeth un o’r mwncïod yn swp sâl ar ôl bwyta llond boliad o gandi fflos Jason, ac roedd y parotiaid yn cyd-adrodd geiriau anweddus a ddysgodd iddynt. Draw ym mhwll y pengwiniaid, gollyngodd baced cyfan o sierbet i’r dwr, nes bod y creaduriaid yn nofio’n syn mewn môr o ewyn a swigod pinc a melyn, llachar! Na – doedd neb na dim yn saff rhag castiau Jason Vinny Ryan Jones. Ac eto ……….

Y gwn dwr a brynodd yn Siop y Sw oedd arf nesaf Jason i godi helynt. Ar ôl diflasu gwlychu bron pob un o’i gyd-ddisgyblion, yr eliffant oedd y targed nesaf – eliffant bychan, gyda phâr o glustiau’n fflapian yn y gwynt wrth iddo redeg yn chwareus ar y gwair.

"Ha!" ebychodd Jason, "rwan ga’ i hwyl efo Dymbo!"