Ar do’r plas – Plas Ffynnon-bedr – roedd gardd. Doedd dim yn well gan Herbert Lloyd na sefyll yn yr ardd honno a syllu ar ei dir. Ymestynnai ei dir i bob cyfeiriad. Fe oedd piau pob cae yn yr ardal – pob cae ond un. Siôn Philip oedd piau’r cae hwnnw.

Roedd cae Siôn Philip yn dân ar groen y sgweiar.

"Gwertha’r cae i fi, Siôn," meddai Herbert Lloyd.

"Alla i ddim, syr," atebodd Siôn.

"Ond rhaid i fi gael y cae! Dwi eisiau perchen pob cae yn yr ardal," meddai Herbert Lloyd.

"Alla i mo’i werthu e i chi, syr," meddai Siôn Philip.

"Dim ond un cae sy gen i. Heb y cae alla i ddim byw."

Alla i ddim byw! Atseiniai’r geiriau yng nghlustiau’r sgweiar.

Dyn creulon, barus oedd Herbert Lloyd. Disgynnai ei chwip yn aml ar gefnau ei weision. Doedd e ddim am adael i ryw lipryn fel Siôn Philip rwystro’i gynlluniau. Roedd e’n benderfynol o gael y cae.

Yn fuan wedyn diflannodd hwrdd du gwerthfawr o gaeau’r plas. Aeth y sgweiar ar ei union at gwnstabl Llanbedr Pont Steffan.

"Mae rhywun wedi dwyn fy hwrdd du," meddai.

"Rhaid i chi ddal y lleidr ar unwaith."

Ychydig a wyddai’r cwnstabl wrth wisgo ei gôt y noson honno mai Herbert Lloyd ei hun oedd wedi dwyn y hwrdd a’i guddio. Wrth i’r cwnstabl stryffaglio dros y caeau, roedd dau o weision y sgweiar yn gollwng yr hwrdd i lawr simdde lydan bwthyn Siôn Philip.

Deffrodd Siôn Philip a’i wraig mewn braw. Deallon nhw ar unwaith beth oedd yn digwydd. Yr adeg honno roedd dwyn defaid yn drosedd ddifrifol iawn. Neidion nhw o’r gwely a cheisio gwthio’r hwrdd drwy’r drws. Ond - rhy hwyr! – roedd y cwnstabl yn dod tuag atyn nhw â’i lamp yn ei law.

"Tw-w-w-wyll!" brefodd yr hwrdd du, ond deallodd y cwnstabl ‘run gair. Arestiwyd Siôn Philip. Fe’i taflwyd i garchar ac yna fe gafodd ei grogi am ddwyn yr hwrdd du. A do, fe gafodd Herbert Lloyd y cae.